Schilderen is net reizen – en andersom

Untitled-4
DSC_1649
Untitled-2-2

Het begint met een idee. Misschien is er een plaatje, een kleurenpalet, verhaal of concept – soms is er eerst het doek. De penselen die je roepen, de verf die glanst. Jeukende vingers of die toffe atelier-tuinbroek. Maar altijd het idee dat gedachten omzet tot actie. Je begint met het voorwerk. De eerste lijnen verschijnen in je schetsboek, woorden formuleren zich in strepen op papier. Je doet onderzoek naar materialen en onderwerpen en zo krijgt het idee langzaam steeds meer vorm.

Opeens ben je dan onderweg. Je hebt een bestemming – soms is de reis de bestemming – en je beweegt. Bergen op en weer af. Je doet nieuwe steden aan, vreemde geluiden vinden je oren, het voelt wat onwennig en je geeft je over aan een nieuw avontuur. Er zijn bossen en fjorden en zeeën zó blauw. Dik gesokte voeten op het dashboard van je camper en een thermosfles hete thee in je handen. Als je je omdraait kijk je zo dat schuddende huisje in. Servies tikt zachtjes in de la, de penselenzak wiegt heen en weer en even lijkt het alsof de penselen dansen. Je stopt langs de weg als het nu toch wel écht te mooi is om door te rijden en je sluit je ogen om vast te oefenen dit beeld, deze plek, in je gedachten te bezoeken. Dit exacte moment.

Dan komt die verwachte, maar daardoor toch niet minder verrassende ‘ongemakkelijke’ fase in je maakproces. Door de verftoetsen heen zie je het idee niet meer en je ploetert en je zucht en vraagt je af waar je nou eigenlijk aan begonnen bent. Je penselen zijn stil, je palet een modderplas en opeens is stoppen óok een idee in je hoofd. Het zou toch leuk moeten zijn?

Soms vergt het een paar extra uur slaap, of even een netflixje in het knusse holletje van een bed in een huisje op wielen. Vaak wakkert uren wandelen in betoverend mooie plekken de reislust weer aan. Je klimt en klimt en af en toe kijk je even achterom, naar beneden. Een hevig glooiend landschap, met opeens grillige rotsen en bevroren watervallen. Rivieren als vloeibaar zilver wijzen naar de horizon.Je kletst met je partner en jezelf en ziet hoever je al bent gekomen en daar, van ver daarboven, zie je je huisje op wielen. Even op ‘n afstand de dingen bekijken helpt áltijd.

Zo plots als het verdween, vind je de flow weer terug. Je zit niet meer met je neus zo goed als in je doek, maar staat met je arm gestrekt – penseel losjes bij het einde in je hand. De muziek gaat weer harder, het tempo versnelt en vanuit gedachten over hoe het zou moeten daal je af naar hoe het voelt. Het resultaat doet er niet toe. Dit schilderij is er een van velen, een puntje in de tijd. Je knijpt tubes leeg op je palet (echt, wees maar niet zuinig) en je probeert dingen uit. Je schildert en krast en veegt en brengt lagen over lagen aan. De ongelukjes worden de blikvangers van je werk.

Via kronkelende wegen wordt de bestemming langzaam maar zeker bereikt – of, de reis komt tot haar bestemming – en het idee voelt bijna af. Gelukkig is er nog de lange weg naar huis. De landschappen die je nu zo vertrouwd aanvoelen flitsen voorbij. Onderweg neem je de tijd om even te vertragen, nog een laatste stad in je op te nemen. Je geniet van diezelfde zon op een eerste lentedag nogver van huis en voegt snel wat laatste herinneringen toe aan je verzameling van verhalen. Ogen gesloten, genietend van het geluid van een wild stromende rivier verwonder je over hoe een idee ergens ooit, leidde tot dit, hier en nu. Dan vervolg je je weg – thuiskomen was altijd al een onderdeel van je idee. Met je hart vol en je benen moe kijk je er ook weer naar uit en dan zit je opeens weer daar – op die vertrouwde bank bij je ouders, je kat spinnend op schoot en de vertrouwde geur van koffie op teveel tijdstippen van de dag.

Je gaat met je vingers over de nu opgedroogde textuur van penseelstreken op doek. Misschien hoor je, bij het bestuderen van sommige kleuren, van sommige specifieke stukjes opeens die liedjes weer die je luisterde tijdens het maakproces. Je naam staat trots rechts onderin het doek, de datum erbij. Je glimlacht bij het zien van de niet-langer-ongemakkelijke elementen en realiseert je dat je bent gegroeid. Dat creativiteit en jij er dingen van maakten die je van te voren niet had kunnen bedenken. Met een laagje vernis maak je het een geheel – kleuren worden weer dieper en het beschermt de verf voor jaren, misschien zelfs generaties. Het schilderij vindt een plekje aan de muur en terwijl je het deelt met anderen en er zelf naar staart zie je opeens wat tussen de verftoetsen en lijnen.

Een nieuw idee?

Over Lieke

HIH gastblogger Lieke Koster combineert haar passies voor avontuur en creëren als reizende kunstenaar. In haar vaste rubriek neemt ze je elke 6 weken mee in haar reizen en vertelt ze over haar bijzondere belevenissen. Al deze ervaringen zie je terug in Lieke’s impressionistische schilderkunst in thema’s als verwondering, slow living, groei en empathie.

Wil jij meer van Lieke’s avonturen meekrijgen? Schrijf je dan in voor een kunstabonnement. Dan ontvang je elke maand een fine-art print of originele schets in je brievenbus – altijd geïnspireerd door de avonturen van die maand.

Linkjes
Website: www.liekekoster.com
Instagram met nadruk op haar kunst: www.instagram.com/lieke_koster
Instagram met nadruk op hun reizen: www.instagram.com/littlemywanders