hoe wat je niet ziet, het verhaal verandert

De bomen staken fel af tegen het grijs van de lucht, het oranje-geel knalde om ons heen. Blaadjes vlogen om de bus en wij hobbelden op een kleiner weggetje dan ingeschat een diep, donker bos in. Een met witte rotsen met diepgroen mos, op plekken zo dicht bebost dat je niet meer dan een meter of twee het donker in kon turen. En: een bos met zo’n 600 beren.

Het weggetje leidde naar een mogelijke plek voor de nacht. Ver in het bos verscheen opeens een opening en daar, tussen de kleurrijk beboste heuvels, stond een klein boerderijtje. We werden vriendelijk begroet door 14 ezeltjes. Een grote Berner Senner legde gelijk zijn hoofd tegen mijn been en gaf zich hartstochtelijk over aan mijn knuffels. Even later was er dan ook de Sloveense boerin, wie met weinig half Duitse woorden, maar met de warmste glimlach ons onze overnachtingsplek wees.

Het was er afgelegen. Geen-bereik-geen-data-afgelegen en alleen het ruizen van de wind door de bomen. Dus vielen we terug op datgeen wat overal en altijd kan: wandelen, schilderen, fotograferen, schrijven, koken, lezen. We bonden de wandelschoenen onder en gingen op weg. De door bomen omringde open vlakte over. Blaadjes vlogen om onze oren en opeens stond Harri stil. Daar, verderop bewoog iets. Mijn hoofd ging naar de beren, en naar hoe graag ik er een zou willen zien maar hoe ik dat idee tegelijkertijd angstaanjagend vond.

Langzaam bewoog er een kop boven de bosjes uit: het was er een met een groot, gróot gewei. Even leek het alsof onze blikken kruisten. En plotseling vloog een hele roedel herten de vlakte over.

We liepen verder, met zintuigen op scherp, het donker wordende bos in. Her en der vonden we sporen van beren – letterlijke sporen in de aarde, maar ook observatiehutten in de bomen en beer-veilige kisten aan kabels, bungelend tussen takken. De beren zelf vonden we niet.

’s Avonds trokken we ons terug in ons huisje op wielen, rozig van de lange wandeling. Rond een uur of acht klonk er geklop op de deur. Het was de boer, met een mededeling: ’s Nachts, tussen 22.00 en 07.00, moeten jullie in de bus blijven, want dan latenwe de waakhond los – tegen de roofdieren.’ En dus rende ik vlak voor 10’en met een kloppend hart nog snel naar de wc. Die nacht hoorden we af en toe angstaanjagend gegrom rondom de bus, soms woest geblaf, en ergens maakte het ons kleine huisje nog knusser – een warm gekleurd veilig haventje, middenin een donker bos met roofdieren.

De volgende ochtend hing er mist in sluiers tussen de bomen en knuffelde ik met de ezels. Ik werkte op dat moment aan een collectie ‘kunstzinnige ornamenten’ – kleine originele schilderijen in vintage lijstjes. Losse landschappen, met bemoedigende woorden voor een nieuw jaar, voor de kerst(boom). Die dag wilde ik er foto’s van gaan maken. Ik vond twee prachtige takken: kronkelend en begroeid met dat speciale, bijna zeewier-achtige mos wat je vindt op plekken waar de lucht heel zuiver is, en móest ze gebruiken in de foto’s.

Met een kleed en camera op statief improviseerde ik daar middenin het bos een fotostudio, en tijdens het schieten van de beelden gingen mijn gedachten steeds weer naar de beren. Misschien was er nu wel een heel dichtbij en hield het ons in de gaten, zonder dat we het ooit zouden weten. Ik dacht aan het gegrom van de hond en aan hoe dingen die je niet kunt zien, toch zo sterk een ervaring kunnen beïnvloeden. Hoe angst of hoop tastbaar wordt in het onzichtbare. Hoe het narratief van een boswandeling verandert als je misschien beren kunt tegenkomen.

De artistieke ornamenten en meer kunst om cadeau te doen, zijn te vinden in de Holiday Artshop.

De woorden op de schilderijen bungelden aan de tak voor mijn lens: ‘wonder’, ‘awe’, ‘dream’, ‘embrace’, ‘bold’, ‘accept’, ‘slowly’, ‘process’, ‘listen’.. en ik realiseerde dat het woorden zijn die de taal van het verhaal in je hoofd bepalen. Dat de woorden op de schilderijen je uitdagen verder te kijken dan angst.Dat ze beren óok prachtig en het zoeken waard maken, je doen durven. Dat ze je laten luisteren en rust doen vinden in het proces, dat ze hoop geven, dromen koesteren en binnen bereik doen voelen.

Wij vonden deze keer dan geen beren in het Sloveense bos, maar ze waren er, voelbaar tussen de bomen, en ze dwalen verder in de bossen van mijn hart.

Over Lieke

HIH gastblogger Lieke Koster combineert haar passies voor avontuur en creëren als reizende kunstenaar. In haar vaste rubriek neemt ze je elke 6 weken mee in haar reizen en vertelt ze over haar bijzondere belevenissen. Al deze ervaringen zie je terug in Lieke’s impressionistische schilderkunst in thema’s als verwondering, slow living, groei en empathie.

Wil jij meer van Lieke’s avonturen meekrijgen? Schrijf je dan in voor een kunstabonnement. Dan ontvang je elke maand een fine-art print of originele schets in je brievenbus – altijd geïnspireerd door de avonturen van die maand.

Linkjes
Website: www.liekekoster.com
Instagram met nadruk op haar kunst: www.instagram.com/lieke_koster
Instagram met nadruk op hun reizen: www.instagram.com/littlemywanders