Hoe je handen maken wat je hart nodig heeft

Vlak voor we ons huisje op wielen weer klaar maakten voor een nieuw lang, avontuur, schilderde ik nog een nieuwe collectie bij elkaar. Schilderijen met fluisteringen van de natuur, affirmaties tussen bladeren van bomen, zonlicht dat omhelst.

Nu, op een klein parkeerplekje tussen de machtige Dolomieten, besef ik me hoe ik met dit werk – wat in de chaos van pre-reisstress ontstond – schilderde wat ik nodig had. Toen, vlak voor vertrek, maar ook nu, drie weken sinds vertrek. Want een maandenlange reis maken, is naast fantastisch toch ook best spannend.

My body is: my home / a good place to be

We reizen veel, deze eerste paar weken. Meestal staan we één nacht op een plek, af en toe twee. Duitsland verraste ons met haar uitgestrekte bossen, glooiende landschap en kastelen en bouwwerken die het landschap alleen maar mooier maakten. Ergens naast de Rijn schilderde ik voor het eerst weer in de buitenlucht en daar, op m’n vouwstoeltje naast ons busje voelde ik opeens een thuisgevoel.

I can: make a change / make it beautiful

In Oostenrijk voelde ik me voor het eerst weer echt even klein tussen prachtig natuurgeweld. De watervallen en razende rivieren deden mijn hart oplichten, de bergen mijn benen trillen. Het was dan ook hier, dat woorden, zinnen en beelden mijn gedachten in bleven drijven. Tussen het lopen door pende ik vluchtig wat in mijn schetsboek, maakte foto’s of korte notities in mijn telefoon. Schoonheid maakt je hart wat lichter en maakt een zware klim ‘te doen’.

I give myself permission to: take that step / take a step back

Nu, hier in Italië, zie ik door het dakraam nog net de grillige toppen van de ‘Torri del Stella’. Een dun laagje sneeuw ligt als poedersuiker op de hoogste toppen en de zon doet het gesteente warm ogen en kleurt de schaduwen een diep paarsblauw. Een rivier raast ergens in de verte, als oneindige uitademing van het geheel. En ik denk terug aan die schilderijen en hoe de natuur je uitnodigt om te zijn.

Het voorraam biedt zicht op bomen, groot en oud-ogend. Het bos als een omhelzing om ons heen. Sommige bomen hebben zich al overgegeven aan de herfst, anderen houden zich nog even vast aan het groen van de zomer. Takken lijken versierd met sierlijke slierten mos en rotsblokken in alle tinten van de aarde liggen verspreid door het landschap. ‘Kom je vertragen?’ fluisteren de bomen.

I am: loved / worthy

Het gebeurt vaak – dat handen eerder weten wat het hart nodig heeft. Je moet ze alleen wel eerst in beweging brengen. Schrijf bijvoorbeeld ’s ochtends twee of drie pagina’s vol met je gedachten, zonder erbij na te denken. Of vang flarden op in notities door de dag heen. Pak een pen, een potlood, een penseel – en maak strepen op papier. Gebruik foto’s die je met je telefoon schoot en leg je alledaagse vast. Knip en plak, tuinier en bak en misschien, als je goed kijkt, ontdek je tussen de maaksels een hart onder je riem.

Voor mij was het nu een ‘het komt goed’. Een bevestiging om te gaan, en vol ook – dat waar ik kom, is waar ik moet zijn en dat de natuur de weg naar binnen wijst.

Wat ontdek jij?

Over Lieke

HIH gastblogger Lieke Koster combineert haar passies voor avontuur en creëren als reizende kunstenaar. In haar vaste rubriek neemt ze je elke 6 weken mee in haar reizen en vertelt ze over haar bijzondere belevenissen. Al deze ervaringen zie je terug in Lieke’s impressionistische schilderkunst in thema’s als verwondering, slow living, groei en empathie.

Wil jij meer van Lieke’s avonturen meekrijgen? Schrijf je dan in voor een kunstabonnement. Dan ontvang je elke maand een fine-art print of originele schets in je brievenbus – altijd geïnspireerd door de avonturen van die maand.

Linkjes
Website: www.liekekoster.com
Instagram met nadruk op haar kunst: www.instagram.com/lieke_koster
Instagram met nadruk op hun reizen: www.instagram.com/littlemywanders