Een winter in Noorwegen

- Kunstenaar Lieke Koster neemt je mee in haar avontuur

Vorig jaar rond deze tijd, had ik net een groot gat in de voor ons nieuwe Citroën Jumper gezaagd. Het toen nog lege bestelbusje zat vol potentie en m’n man Harri en ik probeerden het eerste raam te installeren. Naast de conceptschetsen en opzetjes voor schilderijen, stond mijn schetsboek opeens vol tekeningen van mogelijke indelingen voor onze zelfbouw-camper. Ik kon ’s nachts niet slapen van alle kleurcombinaties, slimme uitvouwmeubelen en de kleine details die het van kaal busje een heus huisje zouden maken – om het nog niet eens te hebben over de mogelijkheden als het klussen klaar zou zijn: werken en wonen, waar dan ook! Ik droomde van bergen en ruimte. Wakker worden in de natuur, de inspiratie gelijk omzetten tot schilderijen en ter plekke versturen naar de kopers.

In september 2020 trekken we dan tijdelijk bij mijn ouders in. We verkopen het gros van onze inboedel, de huur van ons fijne appartement zeggen we op. De bus begint steeds meer op een huisje te lijken en concrete plannen beginnen zich te vormen. Mijn bedrijf groeit mee en ondanks dat het spannend blijft, gaan we er steeds meer op leunen.

Op de laatste maandag van November, in de stromende regen, rijden we dan eindelijk m’n ouders’ oprit af. De kastjes zitten vol winterkleren, schilderspullen en ons lievelingseten. We hebben negatieve coronatesten op zak en bijna synchroon met de ruitenwissers veeg ik de tranen van mijn wangen: het ‘busleven’ is óok vaak afscheid nemen. Het eerste uur zeggen we niets.In stilte glijdt het Nederlandse landschap voorbij en langzaam daalt het besef in. Dit is ons leven nu, wij tweeën en onze bus genaamd ‘Little My’. Dan gaat de muziek aan en blèren we uitgelaten mee – het is echt begonnen. 

De reis begint in de buurt van Oslo. We wandelen door sprookjesachtige bossen en beklimmen die bergen waar ik zo van droomde. We ontmoetten nieuwe vrienden en genieten van de zee altijd dichtbij. De camera klikt verwoed, m’n schetsboek hou ik bij de hand en een nieuwe collectie schilderijen vloeit soepeler dan ooit uit m’n handen.

Met de komst van de winter vertragen we en doen we klusjes in ruil voor kost en inwoning– zonlicht is schaars, en bij elk stukje blauwe lucht of dappere zonnestraal rennen we naar buiten. Ik realiseer me meer en meer dat deze reis een queeste is geworden. Een zoektocht naar het ‘gewoon maken’: niet teveel bezig zijn met alle randzaken en alle ervaringen onderweg leren zien als belangrijk deel van het maakproces. Alle glimmende dingen die je als ondernemer kan doen even laten voor wat het is. Een cursus hier, een marketingstrategie om te implementeren daar, nóg een nieuw product en altijd maar innoveren…Ook dáar geniet ik van – maar mijn creatief proces zet ik nu op de eerste plaats. Mijn schilderijen, het maakproces, zijn de basis.

Langzaam maar zeker reizen we verder naar het noorden en man, wat is het prachtig. De bus voelt steeds meer als thuis. In ons knusse holletjevergeten we een beetjewaar we zijn, zodat elke ochtend weer, de gordijnen opendoen een feest is.

De weg naar het noorden komt ook met véél pech en serieuze kou (-27C!). Veel gaat niet zoals bedacht en plannen worden meer dan eens per dag omgegooid. Na drie keer serieuze panne laten we eind maart ons huisje achter op de parkeerplaats van een garage. We tikken tweedehands koffers op de kop en opnieuw gaat de inhoud van mijn studiootje op de schop. Wat olieverf, gesso, papier, penselen, een etui, de scanner en schetsboek blijven over. Ons huisje op wielen gaat terug naar Nederland (thankyou verzekering!) en wij pakken een bus richting Senja, de reis voelt nog niet ‘af’.

Nu, vier maanden na vertrek, bevinden we ons noordelijker dan we ooit hadden verwacht. Ik zit in kleermakerszit op bed en ik hoef me maar om te draaien en daar zijn de bergen: groot en grillig. De toppen zijn verstopt in de wolken, sneeuw ligt als poedersuiker op de hoogste punten en de golven breken zachtjes tegen de rotsen. Af en toe glijdt er een zeearend voorbij en ’s nachts dansen er groene lichten in de lucht. Ontzéttend mooi. De uitgestrektheid lijkt zich te spiegelen binnenin me: na alle bizarre situaties heb ik het gevoel dat we alles aankunnen. Schoonheid (of misschien belangrijker: altijd en overal schoonheid kunnen vinden) geeft álles een gouden randje, zelfs ’s nachts met pech in the middle of nowhere staan terwijl letterlijk alles voor je ogen bevriest.

Hier in Senja vormen de plaatjes zich weer in mijn hoofd en vind ik nieuwe ideeën in het ruizen van de wind. Ik beging gewoon maar weer te maken. Lijn voor lijn, verftoets voor verftoets.

Over Lieke

HIH gastblogger Lieke Koster combineert haar passies voor avontuur en creëren als reizende kunstenaar. In haar vaste rubriek neemt ze je elke 6 weken mee in haar reizen en vertelt ze over haar bijzondere belevenissen. Al deze ervaringen zie je terug in Lieke’s impressionistische schilderkunst in thema’s als verwondering, slow living, groei en empathie.

Wil jij meer van Lieke’s avonturen meekrijgen? Schrijf je dan in voor een kunstabonnement. Dan ontvang je elke maand een fine-art print of originele schets in je brievenbus – altijd geïnspireerd door de avonturen van die maand.

Tip: Rond 15 april lanceert Lieke haar nieuwste collectie schilderijen en tekeningen, houd haar website dus goed in de gaten.

Linkjes
Website: www.liekekoster.com
Instagram met nadruk op haar kunst: www.instagram.com/lieke_koster
Instagram met nadruk op hun reizen: www.instagram.com/littlemywanders